Bij het vroeg ontdekken van deze afwijking kan het leven van de hond met de juiste medicijnen, vergemakkelijkt en verlengd worden.

Deze afwijking lijkt, zo het er nu uit ziet, erfelijk te zijn.

Probleem is dat men niet weet hoe het overerft en welk Gen of Genen erbij betrokken zijn, in Amerika doet men hier al wel onderzoek naar maar het vinden van het Gen of Genen kan nog gemakkelijk tien tot vijftien jaar gaan duren,{ ook de grote van de Ier speelt in dit probleem waarschijnlijk een rol }, tot aan die tijd blijft het eigenlijk fokken met een blinddoek voor.

Wat wij als 4ever doen is; onze honden en al hun nakomelingen regelmatig onderwerpen aan een speciaal voor de Ierse wolfshond ontwikkeld hart onderzoek, dit onderzoek behelst een ECG een ECHO onderzoek en natuurlijk een klinisch onderzoek, de gevonden waarden na deze onderzoeken worden vervolgens via een bepaald systeem berekent en de uitslag hiervan bepaald of de hond op dat moment goed is of niet.

Slechts enkele dierenartsen in Nederland beheersen deze zeer specifieke manier van onderzoeken.

Het vervelende van deze hartziekten is, dat een hond goed bevonden kan worden op een bepaald moment en vervolgens enkele maanden of jaren later toch een ernstige afwijking kan laten zien.

Ook al zijn de beide ouderdieren op het moment van dekking goed bevonden op het hart, dan is dit helaas geen garantie dat de eventuele nakomelingen ook goed zullen zijn.