Een verslag van een pupkoper die niet over een nacht ijs ging
Hoe wij in aanraking met de Ierse Wolfshond kwamen en er uiteindelijk nu zelf eentje in ons midden hebben…..
Na de behendigheidstraining van ons smousje liep ik samen met mijn buurvrouw over het parkeerterrein naar onze auto en ineens zag ik wat. "Kijk eens, Anneke, daar….", zei ik vol bewondering. Anneke keek om zich heen en zag niet wat ik bedoelde. En nogmaals zei ik: "kijk dan, daar…. die hond…. Geweldig!"
Juist, dat was een Ierse Wolfshond en ik was direct verliefd. Thuis proberen uit te leggen wat ik nu precies gezien had, hondenboeken erbij gehaald en het adres van de rasvereniging opgezocht. Jos, mijn man, vond het ook een mooie hond en van wat hij over de Ier las, viel hij ook voor het karakter. Wij zijn lid geworden van de Ierdie en hebben allerlei info ontvangen. In het eerste clubblad stond een advertentie over een emailgroep en ik, alle informatie opslokkend over de ier, ben lid geworden van die groep.
De eerste keer dat ook Jos een Ier in levende lijve heeft gezien, was op een jongehondendag. Dat was overweldigend. Ruim 70 honden bij elkaar en geen blafje gehoord.
Ons oudste hondje werd erg ziek en wij hebben haar moeten laten inslapen. Na een jaar met verdriet over het gemis van ons ouwetje, maar ook een jaar met veel informatie over Ieren, hebben wij besloten dat er als tweede hond een Ier bij zou komen. In de emailgroep deden ook een aantal fokkers actief mee en zodoende maakte ik kennis met o.a. Jolanda van ’t Zand. Haar passie voor alle (d)ieren gaf ons een goed gevoel. Een afspraak gemaakt en wij zijn daar geweest. Wij werden onstuimig onthaald door de Ieren en zij bevestigden ons beeld van de Ier. Fijne honden! Er werd ons verteld wat het inhield een Ier te hebben. De grootte, het karakter, maar voornamelijk de zwakheden van het ras. Zij raadde mij aan om nog meer fokkers te gaan bezoeken. Dat advies hebben wij niet opgevolgd, want het klikte tussen ons en wij vertrouwden haar.
Ineens werd ons gevraagd of wij misschien een lang weekend voor een volwassen Ier konden zorgen…….. Ja natuurlijk! Voor ons een uitgelezen kans om te kijken of het inderdaad een hond voor ons is. De hond werd gebracht en wij schrokken eerlijk gezegd toch wel van de grootte (en volgens kenners is het een kleine Ier). Ineens veel hond in huis……. maar na een dag zagen we dat al niet meer en na die paar dagen waren we eruit: DIT IS WAT VOOR ONS!
Ik vind het aan te bevelen voor iedereen die erover denkt of een Ier iets voor hen is… vraag er eentje een paar dagen te logeren.
Na twee keer pech bij de fokster en de wetenschap dat zij niet binnen een jaar weer een nestje zou krijgen, zijn we verder gaan zoeken. Wel met de medewerking van Jolanda en ondertussen ook van Johan Schuurman en Baukje van der Zwaag (ook fokkers).
Ondanks onze bezwaren tegen bepaalde bloedlijnen, waren er toch verschillende mogelijkheden, helaas wel grotendeels in het buitenland. Maar pech voor ons, een schijnzwangere hond, een leeg gebleven hond en uiteindelijk een hond die maar 1 pupje had….. dat betekende nog steeds geen Iertje voor ons.
Toen ben ik een nest tegengekomen op internet en heb direct contact gezocht met deze fokster. Fijne mensen, goed voor de honden en, als allerbelangrijkste, een nest van ouders die door kenners werd gezien als "niet bekend als erfelijk belast met ziektes of rare afwijkingen in karakter". Heerlijk, eindelijk na een jaar van blijdschap over een aanstaand pupje en dan weer gevolgd door tegenslag omdat er geen pup was, zicht op een eigen Iertje. Want dit keer was het anders, deze waren al geboren…..
Samen met een Belgische Ierenvriendin ben ik naar Duitsland gegaan en daar hebben wij allebei een pupje uitgezocht. Door toeval heeft Jolanda ook deze fokster bezocht en mede door haar goede ervaringen met Mevr. Briesemeister (de fokster) hadden wij er een goed gevoel over. En ja hoor, 9 weken oud en klaar om mee naar huis te gaan. Weer ruim 1.600 km gereden, maar deze keer om onze lieve Cailin thuis te krijgen. Eindelijk!!!!
Wel moet ik een serieuze waarschuwing plaatsen voor diegene die nu denken zomaar even een hond uit het buitenland te gaan halen…. Wij hebben het geluk dat we terug kunnen vallen op twee fokkers hier in Nederland. Als er eens iets is met Cailin of we vragen hebben, niets is te gek. Dat is onbetaalbaar en zo ontzettend fijn. Want vragen of problemen uitleggen is helaas niet zo makkelijk in een vreemde taal. En de controle van deze twee fokkers is werelds. Regelmatig zien wij elkaar en zij bekijken of ons meisje goed uitgroeit…. En dat doet ze! Het is een heerlijke hond met een fijn karakter. Echt Ierwaardig!
Nu wij zelf zo’n heerlijkheidje in ons midden hebben, begrijpen wij nog veel meer van het zeer besmettelijke Ierenvirus. Het sluipt langzaam naar binnen en binnen no-time ben je kompleet besmet en het mooiste ervan is dat je er nog blij mee bent ook…
Jos en Anne-Marie
