Auto-immuun is een vrij breed begrip, in het kort houd het in dat het lichaam problemen heeft met het eigen afweersysteem.

Het afweersysteem bij de hond zorgt er bijvoorbeeld voor dat ziekte verwekkers door het lichaam zelf worden aangevallen en opgeruimd.

Functioneert dit systeem niet naar behoren dan treden er problemen op.

Wat men bij de Ierse wolfshond veel ziet is dat sommige honden regelmatig terugkerende longontstekingen hebben, vaak zonder duidelijke oorzaak.

Of de hond heeft huidproblemen, en vaak in een ernstige vorm, het binnen enkele minuten de huid tot bloedens toe kapot bijten is geen uitzondering, ook hier is de oorzaak vaak onduidelijk.

Soms hebben deze honden tijden lang geen problemen en dan ineens is het weer terug, onderzoek op parasieten en allergieën levert vaak niets op.

Ook steeds weer terugkerende darmproblemen kunnen een aanduiding zijn van een vorm van auto-immuun ziekte, de hond heeft diarree en opnieuw vaak zonder duidelijk aanwijsbare oorzaak, het gaat een tijd goed en plotseling is het achter elkaar mis.

Een zeer ernstige vorm van auto-immuun ziekte is Myositis, dit is letterlijk vertaald, een ontsteking van de spieren.

De eerste symptomen zijn, dat het lijkt of de hond gewicht verliest, de hond heeft vage spierpijnen, springt niet graag ergens tegen op, piept bij het maken van bepaalde bewegingen.

Het volgende wat we zien is dat de kop van de hond een schedelige uitdrukking krijgt, ook is dit duidelijk te voelen.

Dit komt omdat de kauw en de kop spieren aangetast raken en dus verdwijnen.

Soms kantelen de ogen naar achter doordat bovenstaande spieren verdwijnen en ziet de hond bijna niets meer.

Wondjes genezen vaak niet meer of heel slecht, nagels groeien amper nog en de vacht gaat er slecht uit zien.

In later stadium treed er ook vaak koorts op en ook de hartspier zal uiteindelijk aangetast raken, dit uit zich meestal het eerst in hartritme stoornissen.

Dit proces is onomkeerbaar, alles wat weg is komt niet meer terug, in een vroeg stadium kan het proces stop gezet of vertraagd worden, maar vaak is men te laat omdat niet op tijd ontdekt wordt wat er aan de hand is.

Als men er vroeg bij is dan kan geprobeerd worden middels prednison en/of het middel Immuran om de hond stabiel te krijgen.

Om de ziekte te laten uitbreken is vaak een zogenaamde trigger nodig, dit kan een inenting zijn, een ernstige kennelhoest, een giftige stof die de hond per ongeluk binnen krijgt, of bepaalde medicijnen.

Deze ziekte komt bij meerdere rassen voor, en men ziet ze ook vaak in dezelfde familie lijn vaker voorkomen.

Een erfelijk aanleg is dan ook beslist niet uitgesloten.