|
Voor O´Ceile, Waarom al dat leed keer op keer? Het houdt niet op telkens is het er weer. Het is zo oneerlijk, zo machteloos te zijn. Wat ben je dan ineens als mens weer klein. Al deze ellende veroorzaakt door hebzucht en misplaatst eergevoel, Fokken voor hun eigen ego, een eerste plaats als hoogste doel. Een enkeling strijd tegen oneerlijkheid, het geld en de macht, Die de slechte gezondheidstoestand over ons ras hebben gebracht. Telkens die muren van verzwijgen wat fout is gegaan, Doorblijven fokken terwijl er niets aan wordt gedaan. Openheid, databanken, onderzoeken, eerlijkheid…. Dat is wat er nodig is in deze oneerlijke strijd. De pijn die jonge Ieren nodeloos krijgen, Enkel veroorzaakt door het ´grote zwijgen´… Zij hebben nergens om gevraagd, Zij zijn van een ras die dit alles met waardigheid verdraagt. Veel te vaak, te jong vertrekken zij over de regenboogbrug, Hartziekten, kanker woekeren door hun lijf het gaat zo vlug…. Al het verdriet van de mensen die echt van ze houden, Die alles zouden willen geven om hun hond te behouden. De woede, het grote gemis, de tranen om deze ongelijke strijd, … Zij zullen de wapens worden in de slag om dit slechte fokbeleid.
Anne Marie Niewold 30-01-2004
Hallo, Na het vliegavontuur van onze Caitlin ( teef van bijna2 jaar) enkele maanden geleden, nu het volgende verhaal. Cait is gek op waterkippen en heeft er al twee gevangen de afgelopen maanden. Ze jaagt ze altijd op en sinds er ijs bij ons op Bussloo ligt doet ze dat op gepaste wijze, want dat gladde harde water vindt ze maar niets. Vanmiddag lopen we dus weer langs de plas en op haar favoriete plekje om naar de waterkippen te kijken blijft ze achter. Wij ( Connor, onze reu van 3,5 jaar en ik) lopen gewoon door, ik kijk achterom en roep haar. Wat zie tot mijn verbazing, staat mevrouw een meter of vier uit de kant op het ijs. Ze hoort mij roepen en draait zich om en zakt meteen door het ijs. Schrikken, schrikken. Terug lopend zie ik haar verwoede pogingen doen uit het wak te komen. Lukt niet, ik het ijs op. Het ijs kan mij niet houden, begint te barsten en te scheuren. Terug, Cait hangt rustig met haar voorpoten op een schots. Jas, trui en broek uit weer het ijs op, zak er gelukkig doorheen en ga als een ijsbreker richting Cait (gelukkig was het daar niet zo diep kon blijven lopen, water en ijs tot aan mijn borst) haar bij haar halsband gepakt en samen weer naar de kant. Een kletsnatte baas en hond weer op het droge, staat ze me aan te kijken met een heel schuldige blik in haar ogen. Natte kleren uitgetrokken, trui, broek en jas weer aan, honden aangelijnd en rustig richting auto. Heeft die kleine weer geluk gehad, eerst van de brug afgevlogen en nu door
het ijs. Hendrik 1-3-2003
|