Na het overlijden van Max onze 11,5 jaar oude Leonberger zochten we een maatje voor Anak 2 jaar oud [Leonberger]

Windhonden hadden me altijd al geïnteresseerd dus zoeken in hondenboeken naar rassen, karakterbeschrijvingen die in ‘aanmerking’ zouden kunnen komen want de komst van een nieuw ‘familielid’ moest zo zorgvuldig mogelijk gemaakt worden.

De Deerhound sprak mij persoonlijk erg aan.

Dus via de Raad van Beheer de rasvereniging gebeld van de deerhounds en informatie ingewonnen over de ervaringen met een Deerhound in huis, met andere honden, speciale leuke trekjes, gezondheid enz. enz.

Via deze vereniging kreeg ik de adressen van fokkers en beschikbare pups, een daarvan was kennel Pitlochry van mevrouw C. Fernhout te Lienden.

We belden met haar en spraken nogmaals over Deerhounds, zij vertelde daarbij ook over de Ierse Wolfshond, die zij ook fokte, en de verschillen / overeenkomsten tussen beide rassen.

Met de kinderen gingen we kijken bij mevrouw Fernhout. Er waren op dat moment geen Deerhound pups aanwezig maar wel ‘op komst’.

De bedoeling was ook eigenlijk om zoveel mogelijk info te verkrijgen en niet om zomaar met "een "pup naar huis te gaan.

We werden vriendelijk ontvangen bij mevrouw Fernhout, ik weet nog dat ik vond dat er wel heel veel kennels waren, maar de kennels zagen er schoon uit, en de honden maakten allen een vriendelijke en geen schuwe indruk.

Mevrouw Fernhout liet ons de Deerhounds zien, waarna ze ons ook kennis liet maken met de Ierse Wolfshonden.

Ik kende de Ierse wolfshond al, maar mijn gezin kende het ras enkel van plaatjes maar was erg onder de indruk van de Ierse wolfshond en zijn karakter.

De Deerhound verdween daardoor wat naar de achtergrond.

Kort voordat we de kennel verlieten, liet mevrouw Fernhout ons nog een nest jonge Ierse wolfshonden zien en jawel er waren nog enkele pups beschikbaar waren !!

[wat een toeval toch]

Tja, en daar verdwenen alle goede voorbereidingen als ‘sneeuw voor de zon’ en smolten we alsnog voor de Ierse wolfshond.

De Ierse wolfshond en de Deerhound zijn nauw verwant, als je een eind terug gaat in de historie dan zie je zelfs dat ze in elkaars stambomen kruisen.

Maar een correcte manier om "een "pup te verkopen, was het niet van mevrouw Fernhout.

Ik vroeg mevrouw Fernhout hoe het zat met de gezondheid van de Ierse wolfshond en haar antwoord was toen " er zijn Ieren van 13 jaar oud maar sommigen sterven vroeger "

Deze uitspraak van mevrouw Fernhout werd door haar gedaan in 1999.

Achteraf bleek dat de gemiddelde leeftijd van de Ierse wolfshond toen was, en nu nog is, ongeveer 5,5 jaar !

Wel vertelde ze over shunt test die eerst gedaan moest worden voordat de pups weg zouden kunnen.

Omdat we het adres via de officiële rasvereniging De Ierdie hadden gekregen vertrouwden we erop dat we een goede en eerlijke fokker hadden gevonden.

In december kwam dus onze Ierse wolfshond pup ….Pitlochry’s Scooby Sean.

We waren allemaal dolgelukkig met hem, mens en hond.

.Als ik belde met mevrouw Fernhout, om advies over het een of ander, gaf ze advies en stond ons netjes te woord.

Dus geen vuiltje aan de lucht zou je denken……

Het Internet was voor mij een ontdekking op zich, al die informatie, sites ik slurpte het op.

En kwam er zo helaas achter dat de Ierse wolfshond er qua gezondheid helemaal niet zo goed voor stond als mevrouw Fernhout had verteld.

Via mailinglisten over de Ierse wolfshond kreeg ik informatie dat de opa van onze Scooby [ Nightcap’s Archie ]was overleden aan een hartafwijking. Volgens de cardiologen die bij honden hartonderzoeken doen mag je er zelfs van uit gaan dat dit een erfelijke afwijking is.

Zo kreeg ik beetje bij beetje informatie over de [on]gezondheid van de Ierse wolfshond die ik via de fokker nimmer heb gekregen.

Want het bleek niet alleen om hartafwijkingen te gaan ook botkanker,auto-immuun ziekten en oogafwijkingen kwamen met grote, te grote, regelmaat voor.

Het niet weten, en nimmer op de hoogte gesteld te zijn, geeft dan zorgen t.a.v je eigen hond.

De fokster heeft haar mond gehouden wat betreft de gezondheid evenals de rasvereniging.

Toen onze Scooby de leeftijd had zijn we regelmatig met hem voor een hartonderzoek gegaan, dit gebeurde bij drs.R.Gerritsen te Ommen.

Zijn hart bleek niet geweldig maar nog niet zo slecht dat medicatie al nodig was.

We hielden hem in de gaten, maar we genoten wel volop van onze "clown"

Januari 2006, Scooby houdt vocht vast en heeft het benauwd, en dan ga je het traject in, eigen dierenarts eerst en uiteindelijk naar drs.R.Gerritsen.

Het gaat niet goed, Scooby krijgt veel pillen mee en ik adviezen en instructies.

Ik mag altijd bellen drs.R.Gerritsen …en dat is een beetje een geruststelling al ligt Hoofddorp, waar wij wonen, wel erg ver van Ommen.

Intussen heb ik veel gebeld met Jolanda van ’t Zand ( Shanbally Ierse wolfshonden) Zij leeft mee, weet hoeveel pijn het doet om je vriend zo ziek te zien.

Het lijkt een paar dagen beter te gaan met Scoob, we durven zelfs weer te hopen.

Dan is er die donderdagochtend… ik kijk naar hem en voel dat het niet goed gaat.

Hij begint, ondanks alle medicatie, weer vocht vast te houden en wordt steeds benauwder en dat wordt alleen maar erger in de loop van de dag.

Ik heb ondertussen steeds telefonisch contact gehad met drs.R.Gerritsen en ook met Jolanda van het Zand.

Wat is nog wijsheid ????

Donderdagavond 23:45 niemand hoeft meer te piekeren wat wijsheid is, Scooby is er niet meer, zijn hart heeft het niet volgehouden.

Nimmer vergeet ik de blik in zijn mooie Ierse ogen.

Toen ik Scooby’s overlijden toevoegde aan de databank van de Stichting de Ierse Wolfshond, zag ik dat een van zijn broertjes al twee jaar eerder overleden was aan dezelfde hartafwijking…

Hoe jong/oud de andere nestgenoten van Scooby zijn geworden weet ik niet.

Ik heb een e-mail gestuurd aan de fokster,mevrouw Fernhout. De e-mail die ik terugkreeg van mevrouw Fernhout was erg koel en tja sommige honden stierven nu eenmaal jong………………en ze wenste ons sterkte.

Dit is het verhaal van onze Scooby, niet om na te trappen maar om duidelijk te maken dat we zoveel verdriet hebben gehad en dat we liever geweten had hoe het echt zat met de ongezondheid van de Ierse wolfshond.

We realiseren ons dat we een van de vele pupkopers zijn , maar we zijn slechts een van de zeldzame die het verhaal ook naar buiten toe brengen.

Het is zo belangrijk voor iedere Ierse wolfshond liefhebber [pupkoper] om te weten dat er helaas steeds weer gesjoemeld wordt met de gezondheid binnen het ras door sommige fokkers

Het is zo belangrijk dat er door fokkers echte openheid wordt gegeven betreffende ziekten, erfelijke aandoeningen enz. !!

En als laatste, behandel een pupkoper, beste fokker, vooral niet als een onnozel wezen die maar beter niet TE veel kan weten !!